I just 27 years old.

สวัสดีทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชม blog ของผมนะครับ มีเรื่องราวอยากแบ่งปันประสบการณ์ของผมในปีที่ผ่านมาให้พี่น้องได้รับชมกันครับ

ปีที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสศึกษาภาษาญี่ปุ่นอย่างที่ตั้งใจไว้มานาน กลับไปเป็นเด็กนักเรียนอีกครั้ง ออกไปเรียนตอนเช้า กลับบ้านมาตอนเย็น ทำการบ้าน อ่านหนังสือ ตื่นเช้ามาก็อ่านหนังสือ ท่องศัพท์ที่จะต้องใช้ในบทเรียนของวันนี้ ตาลีตาเหลือกวิ่งขึ้นรถ BTS เพื่อจะไปเรียนให้ทัน เพราะคนญี่ปุ่นเคร่งเรื่องเวลามาก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตของการเป็นนักศึกษาที่ตั้งใจเรียนแบบ 100% จะเหนื่อยขนาดนี้ ตั้งใจเรียนยิ่งกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยซะอีก คิดอยู่ในใจว่าต้องทำให้ดีที่สุด ด้วยเหตุนี้ก็ทำให้เราได้รับความรู้มาอย่างเต็มที่เช่นกัน

แต่แล้วความตั้งใจก็ไม่ประสบผลสำเร็จ จากเหตุการณ์แผ่นดินไหวของญี่ปุ่น (11/03/2011) ทำให้ความคิดที่จะไปญี่ปุ่นของผมนั้นเปลี่ยนไป จึงได้มุ่งมั่นทำงานต่อทันที หวังว่าซักวันภาษาญี่ปุ่นที่เราได้ร่ำเรียนมานั้นจะได้ใช้ในอนาคต อีก 10 20 หรือ 30 ปีก็ไม่อาจรู้ได้ ดั่งที่ Steve Jobs เคยพูดถึงเรื่อง “Life is about connecting the dots” ในพิธีจบการศึกษาของ Stanford University 2005

“Life is about connecting the dots” ชีวิตคือการเชื่อมต่อจุดให้เป็นภาพ จงเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณทำ คุณไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่คุณทำอยู่จะเป็นประโยชน์อะไรกับคุณในอนาคต จนกระทั่งวันหนึ่งคุณจะเห็นว่าสิ่งที่คุณพบผ่านมานั้น แม้จะนอกลู่นอกทาง ไม่เหมือนคนอื่นบ้าง แต่มันจะกลายเป็นการเชื่อมต่อจุดต่างๆจนกลายเป็นภาพที่กลายเป็นตัวคุณในที่สุด

เวลาต่อจากนี้ก็เป็นเรื่องของความมุ่งมั่น ตั้งใจศึกษาในสิ่งที่เราอยากทำ ด้วยความคาดหวังอีกแหละ ว่าสิ่งที่ผมทำนั้นจะกลายเป็น จุด ที่จะทำให้ผมลากเส้นเพื่อวาดภาพความสำเร็จออกมาให้ได้

ขอบคุณ พ่อแม่ พี่น้อง และเพื่อนๆทุกคนที่เป็นกำลังใจให้ผมตลอดมาครับ

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านเรื่องราวเพ้อฝันของผมจนจบนะครับ ^ ^